ابو على حسن بن احمد بن عبد اللّه غافقى اندلسى ميورقى معروف به ابن محضرى در شمار فقيهان . ميهنى : منسوب است به ميهنه بر وزن ميمنه و آن قريه‌اى است ميان ابيورد و سرخس و ازآنجاست ابو الفتح مجد الدّين اسعد بن ابى نصر ابن ابى الفضل ميهنى از فقيهان شافعى . وى چندى در مدرسهء نظاميّهء بغداد تدريس كرد و در سال 527 در همدان از دنيا رفت . « 1 »

--> ( 1 ) - و نيز ابو سعيد فضل اللّه بن ابى الخير ميهنى در شمار اعاظم و اكابر مشايخ صوفيّه از مردم ميهنهء خراسان است متولّد 357 و متوفّى 440 . پدرش حرفهء داروفروشى داشت . عطّار نيشابورى در تذكره گويد : - - « پدرش دوستدار سلطان محمود غزنوى بود چندان‌كه سرايى ساخته بود و جمله ديوار آن را صورت محمود و لشكريان و فيلان او نگاشت . شيخ طفل بود گفت : يا بابا از براى من خانه‌اى بازگير . ابو سعيد همهء خانه را اللّه بنوشت . پدرش گفت : چرا نويسى ؟ گفت : تو نام سلطان خويش مىنويسى و من نام سلطان خويش را . پدرش را وقت خوش شد و از آنچه كرده بود پشيمان شد و آن نقشها را محو كرد » . اين رباعى را به او نسبت دهند : راه توبه هر قدم كه پويند خوش است * وصل تو به هر سبب كه جويند خوش است روى تو به هر ديده كه بينند نكوست * نام تو به هر زبان كه گويند خوش است ( لغتنامه / دهخدا : 3 / 513 ) .